دیسک و آرتروز گردن

دیسک و آرتروزهای گردنی به دو شکل تدریجی و یا ناگهانی بروز می کنند. میکروتروماهای تکراری و یا یک نیروی شدید سبب ایجاد پارگی در دیسک می شود.

مشاهده جزئیات

درمان دیسک کمر و سیاتیک

پارگی یا فتخ دیسک کمر می تواند سبب ورود مایع ژلاتینی هسته دیسک به داخل کانال نخاع و تحریک ریشه های عصبی شود که این تحریک ریشه های عصبی سبب ایجاد درد در پا می شود.

مشاهده جزئیات

پیچ خوردگی مکرر مچ پا

یکی از شایع ترین اختلالات در مچ پا پارگی یا کشیدگی لیگامان های مچ است و پارگی لیگامان های خارجی مچ پا شایع ترین هستند.

مشاهده جزئیات

پارگی مینیسک و آرتروز زانو

افرادی که دچار نرمی غضروف های زانو یا زانوهای پرانتزی و ضربدری هستند مستعد آسیب مینیسک و ضایعات فرسایشی زانو مانند آرتروز می باشند.

مشاهده جزئیات

پارگی رباط صلیبی زانو

این لیگامان به دنبال عقب رفتن شدید زانو، چرخش شدید ساق نسبت به ران، همچنین ضرباتی که به جلو آمدن ساق پا به جلو می شود.

مشاهده جزئیات

پارگی تاندون شانه

تاندونیت ضایعه ای خفیف و به صورت پارگی میکروسکوپی در تاندون عضلات چرخاننده شانه می باشد.

مشاهده جزئیات

خدمات ما

نظرات و پیشنهادات

مقالات و ویدئو ها

    • درمان آرتروز کمر و ستون فقرات با فیزیوتراپی و ورزش

      درمان آرتروز کمر و ستون فقرات

      آرتروز کمر و ستون فقرات بیماری است که به طور تدریجی در اثر پارگی و ساییدگی دیسک، مفصل ها و استخوان های ستون فقرات ایجاد می شود. این عارضه به طور معمول در افراد مسن تر رخ می دهد.

      Untitled-29

      ستون فقرات شامل چندین  استخوان است که  با عنوان مهره شناخته می شود. هر کدام از این مهره ها در مرکزخود دارای یک منفذ بزرگ است (تصویر بالا)

      Untitled-30

      در ستون فقرات با قرار گرفتن این استخوان ها بر روی هم حفره های آنها در امتداد هم قرار گرفته و کانال نخاعی را شکل می دهد.  این کانال باعث  محافظت و ایجاد فضا برای نخاع و اعصابی که از مغز به سایر نقاط بدن می روند می شود. هر کدام از مهره ها از طریق دو  نوع مفصل به مهره ی بالا و پایین متصل شده است : مفصل های فاست در دو طرف نخاع و دیسک مرکزی است.

      همچنین سوراخ های کوچکی در هر سمت ستون فقرات وجود دارد که به آن ها فورامن بین مهره ای گفته می شود. این سوراخ ها بین مهره های مجاور قرار گرفته و به اعصاب اجازه می دهد که از کانال نخاعی خارج شود.

      در طول زمان ساییدگی و پارگی دیسک ,مفاصل و استخوان ها  می تواند باعث تغییرات تخریبی در ستون فقرات شود. این تغییرات  می تواند شامل کاهش طول دیسک, از بین رفتن غضروف مفصل, خار استخوان (استیوفیت) و ضخیم شدن استخوان باشد.این حالات نشانه های ارتروز کمر و ستون فقرات می باشد؛ از آنجایی که این وضعیت به کانال نخاعی هم کشیده می شود و فورامن بین مهره ای شروع به باریک شدن می کند (باعث تنگی کانال نخاعی می شود)  و ممکن است در نهایت بر روی کانال نخاعی و اعصاب فشار وارد کرده و باعث بروز علایم مختلفی شود.

      • علت ها و دلایل

      آرتروز کمر و ستون فقرات وضعیتی است که در طول زمان و با ساییدگی و پارگی تدریجی بافت های ستون فقرات و معمولا با افزایش سن و یا استفاده ی بیش از از این عضو، ایجاد می شود. این حالت ممکن است در افرادی که سابقه ی درد کمر و یا آسیب به ستون فقرات دارند و یا افرادی که در زندگی شان زیاد فعالیت های نشستن، خم شدن و یا بلندکردن اجسام سنگین انجام می دهند، معمول باشد.

      علائم و نشانه ها

      آرتروز کمر و ستون فقرات معمولا در افراد مسن دیده می شود. در موارد جزئی، ممکن است علایم ناچیزی ایجاد شود و یا علامتی نداشته باشد. با پیشرفت بیماری، فرد ممکن است با درد کمر، اختلال در حرکت ستون فقرات و خشکی کمر مواجه شود.  در موارد شدیدتر که کانال نخاع و اعصاب درگیر می شوند، ممکن است احساس درد، سوزن سوزن شدن، بی حسی و ضعف در کمر، باسن و پاها ایجاد شود.

      Untitled-31

      افرادی که به دلیل این وضعیت احساس درد دارند، معمولا با انجام مکرر فعالیت های کشش ستون فقرات، علایم شان تشدید می یابد. (مانند تصویر بالا) همچنین ممکن است علایم بیماری با انجام فعالیت هایی مثل بلند کردن اجسام سنگین، ایستادن طولانی کدت و راه رفتن، تشدید یابد.  با انجام فعالیت هایی مثل خم شدن یا دراز کشیدن، علایم کاهش می یابد.

      تشخیص

      برای تشخیص آرتروز ستون فقرات، معمولا پزشک معاینات کاملی بر روی فرد انجام می دهد. معمولا عکس رادیولوژی از ستون فقرات، تغییرات تخریبی آن را نشان می دهد. سایر آزمایشات از جمله سی تی اسکن، MRI نیز می تواند شدت بیماری و نیز محل دقیق ساختارهایی که تحت تاثیر قرار گرفته است را مشخص کند.

      راه ها و روش های درمان

      فیزیوتراپی

      برای درمان آرتروز کمر و ستون فقرات اغلب بدون نیاز به عمل جراحی انجام می شود. در ابتدا فیزیوتراپ ما در کلینیک شمیم، وضعیت شما را مورد بررسی قرار می دهد.   سپس با توجه به وضعیت خاص شما، گزینه های درمانی و تمرینات خاصی را برای بهبود علایم بیماری به شما ارائه می کند. همچنین ممکن است برخی روش ها را به منظور کاهش درد و درمان آرتروز ستون فقرات و تسریع در بهبودی شما توصیه کند.

       

      رایج ترین روش های درمانی مورد استفاده شامل موارد زیر است:

      درمان دستی

      درمان دستی روشی است که شامل تکنیک های شل کردن بافت میوفاسیال، تمرینات کششی و تقویت عضلات، حرکت دادن مفصل ها و بافت نرم و  تکنیک های مولیگان  می باشد. این روش ها در جهت درمان آرتروز ستون فقرات به شما کمک می کنند تا از درد پشت، گردن و سایر نواحی دردناک بدن رهایی یابید و جوانی و انعطاف پذیری این بافت ها را دوباره به دست آورید.

      کنترل درد

      شامل استفاده از کمپرس گرم، بخار داغ، کمپرس سرد، اولتراسوند، تحریک الکتریکی، تراکشن، لیزر درمانی، مگنت تراپی و ماساژ

      ورزش درمانی

      برای هر وضعیتی از بیماری، روش های خاص ورزشی به کار می رود و شامل ورزش های تقویتی، مقاومتی و کششی می باشد به منظور بازگرداندن دامنه ی حرکتی بدون درد به عضلات. این ورزش ها حرکت و تعادل عضلات را بهبود می بخشند.

      تصحیح وضعیتی

      این روش شامل تغییرات اصلاحی رفتار، ورزش های کیفی و خودآگاهی فرد می باشد. تمرکز ما بیشتر بر روی تصحیح اختلالات اسکلتی- عضلانی می باشد.

      ورزش و حرکات اصلاحی

      داشتن عضلات قوی برای حفاظت از ستون فقرات بسیار مهم است. فیزیوتراپ شما برنامه ی ورزشی خاصی را بر اساس نیاز شما طراحی می کند. قبل از انجام هر ورزشی با فیزیوتراپ خود مشورت کنید.

      حرکت استقامتی شکم

      Untitled-32

      به پشت بخوابید در حالی که زانوهایتان خمیده است و کف پاها صاف و بر روی زمین قرار دارد. شکمتان را به داخل ستون فقرات بکشید  و قسمت پایینی پشتتان را با صاف کردن کمر، به زمین فشار دهید. به مدت ۱۵ ثانیه در این حالت بمانید، سپس استراحت کنید. این کار را ۵ تا ۱۰ بار تکرار کنید.

      با راحت تر شدن حرکت استقامتی شکم، می توانید انجام حرکات ورزشی زیر را آغاز کنید:

      Untitled-33

      به پشت بخوابید، به نحوی که زانوها خمیده باشد، بازوها در کنار بدن قرار گیرد و کف پاها صاف و بر روی زمین قرار گیرد. شکمتان را به داخل بگیرید و عضلات شکم را منقبض کنید. در حالی که عضلات شکم منقبض است و زانوها خم است، یک پا را چند سانتی متر از روی زمین بالا بیاورید، ۵ ثانیه در این حالت بمانید و سپس پایین بیاورید. این تمرین را با پای مخالف تکرار کنید. سپس بازویتان را به بالای سرتان ببرید، ۵ ثانیه نگه دارید و سپس پایین بیاورید. با بازوی مخالف تکرار کنید. با هر پا و زانو، این حرکت را ۵ بار تکرار کنید.

      کشش گلوتئال

      Untitled-34

      به پشت بخوابید به صورتی که هر دو زانو خم باشد. مچ پای راست را بر روی زانو پای چپ قرار دهید. ران پای چپ را با دست بگیرید و به سمت قفسه ی سینه بکشید. در طول عضلات باسن و شاید عضله ی بیرونی باسن، احساس کشش خواهید کرد. ۱۵ تا ۳۰ ثانیه در این حالت بمانید. سپس این تمرین را با قرار دادن مچ پای چپ بر روی زانوی پای راست تکرار کنید.  این حرکت را برای هر پا ۳ مرتبه تکرار کنید.

      بالا بردن بازو و پا در حالت چهار دست و پا

      Untitled-35

      روی دست ها و زانوها بنشینید. شکمتان را به داخل فشار دهید، عضلات شکمی را منقبض کنید تا ستون فقرات راست شود. در حالی که شکم را به داخل گرفته اید، یک دست و پای مخالف را بالا بیاورید. ۵ ثانیه نگه دارید. دست و پا را به آرامی پایین بیاورید و این کار را با سمت مخالف تکرار کنید. این حرکت را برای هر سمت ۱۰ بار تکرار کنید.

      Untitled-36

      به پشت بخوابید در حالی که زانوها خم و کف پاها صاف بر روی زمین قرار گیرد. شکم را به داخل ببرید و عضلات شکم را منقبض کنید. در حالی که دست ها کشیده در جلویتان قرار دارد، بخش فوقانی بدن را تا جایی که شانه ها از زمین جداشوند، بلند کنید. به مدت ۳ ثانیه در این حالت بمانید. نفستان را حبس نکنید. با بالا آوردن شانه، می توانید نفستان را بیرون دهید. سپس به حالت استراحت برگردید. این حرکت را ۱۰ بار تکرار کنید. ۲ ست ۱۵ تایی برای این حرکت در نظر بگیرید. برای به چالش کشیدن خود، حین انجام این حرکت، دست ها را پشت سر قلاب کرده و آرنج به سمت بیرون باشد.

      بالا آوردن دو زانو به سمت قفسه ی سینه

      Untitled-37

      به پشت بخوابید، درحالی که زانوها خم و کف پاها صاف بر روی زمین قرار دارد. عضلات شکم را منقبض کنید و پشتتان را به زمین فشار دهید. هر دو زانو را به سمت قفسه ی سینه بالا بکشید. ۵ ثانیه نگه دارید. استراحت کنید و سپس ۱۰ تا ۲۰ مرتبه این کار را تکرار کنید.

      Untitled-38

      به یک سمت دراز بکشید، به صورتی که پاها، باسن و شانه ها در یک راستا باشند. خودتان را بر روی ساعد نگه دارید به نحوی که بازو مستقیما زیر شانه باشد.باسنتان را از زمین بلند کنید و سعی کنید تعادلتان را حفظ کنید. سعی کنید به مدت ۱۵ ثانیه در این حالت بمانید و سپس به آرامی باسن را پایین بیاورید. جهت خود را تغییر داده و این حرکت را تکرار کنید. سعی کنید زمان نگه داشتن باسن را به ۱ دقیقه برسانید. اگر این تمرین را در حالی شروع کنید که زانوها و ران به سمت قفسه ی سینه خم باشند، انجام این حرکت آسان تر خواهد شد.

       

    • مهر 1399
    • 28
    • پارگی رباط صلیبی جلویی و خلفی :علائم و درمان آن

       

      رباط صلیبی جلویی (قدامی) و رباط صلیبی خلفی نقش مهمی را در پایداری مفصل زانو بر عهده دارند. این دو رباط علاوه بر پایدارسازی مفصل زانو به گونه‌ای شکل گرفته‌اند که خمش بیش از ۹۰ درجه‌ای زانو را نیز امکان‌پذیر می‌سازند. امکان کشیدگی و پارگی رباط صلیبی زانو وجو دارد. اگرچه آسیب دیدگی رباط ها بیشتر از نوع ورزشی است، اما زمین خوردن و تصادف وسایل نقلیه نیز می‌تواند به آسیب دیدگی رباط منجر شود.

       

       

       

       

      آناتومی رباط‌های صلیبی خلفی و جلویی

      زانو یکی از پیچیده‌ترین مفصل‌های بدن است که استخوان ران (فمور) را به استخوان درشت نی در پایین پا و استخوان نازک نی در امتداد کناری آن متصل می‌کند. چهار رباط انسجام  و پیوستگی زانو را حفظ می‌کند؛ رباط‌های جانبی داخلی و جانبی خارجی از حرکت عرضی ران در امتداد افقی استخوان درشت نی جلوگیری می‌کنند.

      رباط‌های صلیبی جلویی و خلفی پیچیده هستند. رباط صلیبی جلویی (ACL) از بخش جلویی استخوان درشت نی در فضای مفصلی شروع می‌شود و رو به بالا به سمت پشت فضای مفصلی روی استخوان ران کشیده می‌شود و رباط صلیبی خلفی را به صورت ضربدری قطع می‌کند. رباط صلیبی خلفی (PCL) از پشت فضای مفصلی درشت نی شروع می‌شود و به فضای جلویی استخوان ران ختم می‌شود. 

      رباط صلیبی جلویی از لغزش رو به جلوی درشت نی در امتداد استخوان ران جلوگیری می‌کند، حال آن که رباط خلفی مانع از لغزش رو به عقب استخوان درشت نی بر روی استخوان ران می‌شود.

      آسیب دیدگی‌های رباط‌های صلیبی جلویی و خلفی

      در حدود نیمی از آسیب دیدگی‌های رباط صلیبی جلویی همزمان با صدمه دیدن غضروف مفصلی، دیگر رباط‌ها یا مینیسک زانو رخ می‌دهد. آسیب دیدگی رباط را بر اساس شدت درجه‌بندی می‌کنند:

      •    کشیدگی درجه ۱: در این حالت کشیدگی رباط ملایم است و مفصل زانو کاملاً پایدار است.
      •     کشیدگی درجه ۲: رباط شل می‌شود یا عوارض پارگی رباط زانو به حالت جزیی پیدا می‌شود.
      •    کشیدگی درجه ۳: در این حالت با پارگی کامل رباط، مفصل نیز کاملاً ناپایدار می‌شود. پارگی جزیی رباط صلیبی جلویی به ندرت رخ می‌دهد و این رباط در اکثر آسیب دیدگی‌ها کاملاً پاره می‌شود.

      پارگی‌های رباط صلیبی خلفی زمانی رخ می‌دهد که زانو در حالت خمیده قرار گرفته باشد. این وضعیت در آسیب‌های ورزشی یا در موقعیت‌هایی پیش می‌آید که زانوی خمیده در اثر حرکتی ناگهانی به داشبورد ماشین برخورد می‌کند.

      درجه‌بندی ذکر شده دقیقاً در مورد پارگی‌های رباط صلیبی خلفی نیز صدق می‌کند. اما تفاوت شاخص بین پارگی‌ رباط صلیبی خلفی و جلویی این است که اکثر پارگی‌های رباط صلیبی خلفی جزیی هستند، اما همان طور که گفته شد پارگی رباط صلیبی جلویی معمولاًکامل است.

      علائم و نشانه ها

      در علائم پارگی رباط صلیبی زانو ، علائم پارگی رباط صلیبی خلفی اندکی با علائم پارگی رباط صلیبی جلویی تفاوت دارد:

      علائم پارگی رباط صلیبی جلویی

      •    زانو درد
      •    ورمی که ظرف ۲۴ ساعت نخست پس از آسیب دیدگی ایجاد می‌شود.
      •    از دست دادن دامنه حرکتی کامل زانو
      •    حساسیت نسبت به لمس کردن خط مفصل
      •    درد و ناتوانی پای آسیب دیده هنگام راه رفتن
      •    ناپایداری زانو

      علائم پارگی رباط صلیبی خلفی

      •    زانو درد
      •    ورم متوسط زانو
      •    غیرممکن یا دشوار بودن راه رفتن روی پای آسیب دیده
      •    احساس خالی کردن زانو

      علت ها و دلایل

      تفاوت اندکی در علت‌های پارگی دو رباط صلیبی خلفی و جلویی وجود دارد.

      علت پارگی رباط صلیبی جلویی

      •    تصادف خودرو
      •    تغییر جهت سریع برای مثال در بازی فوتبال یا راگبی
      •    توقف سریع یا ناگهانی هنگام دویدن
      •    کاهش سرعت مکرر هنگام دویدن
      •    به شیوه‌ای اشتباه زمین نشستن پس از پرش
      •    برخورد مستقیم در تکل بازی فوتبال

      علت پارگی رباط صلیبی خلفی

      معمولا پارگی رباط صلیبی زانوی خلفی در اثر وارد شدن نیرویی شدید در حالت‌های زیر رخ می‌دهد:

      •    وارد شدن ضربه مستقیم به زانوی خمیده در تصادف خودرو
      •    بروز آسیب ورزشی در زمان خمیدگی زانو
      •    کشده شدن رباط هنگام پیچ خوردن یا کشش بیش از اندازه
      •    گام برداشتن نامتعادل روی مسیر ناهموار

      تشخیص

      پزشک میزان آسیب دیدگی را با بررسی ناپایداری زانو و مقایسه وضعیت زانوی سالم و آسیب دیده ارزیابی می‌کند. زانو هنگام خم کردن در اثر آسیب دیدگی رباط صلیبی خلفی رو به عقب آویزان می‌شود و زمانی که زانو با زاویه بیشتر از ۹۰ درجه خم می‌شود، زانوی آسیب دیده بیشتر به عقب می‌لغزد. در تصاویر پرتونگاری (اشعه ایکس) در واقع خود رباط دیده نمی‌شود، اما اگر رباط قطعه استخوانی را در زمان صدمه دیدن جدا کرده باشد، آسیب دیدگی مشخص می‌شود. این نوع صدمه را "شکستگی کنده شده" استخوان می‌گویند.

      ام.آر.آی. بهترین روش ارزیابی آسیب دیدگی رباط‌های مفصل زانو است. ام.آر.آی. برای به تصویر کشیدن استخوان‌ها و بافت‌های نرم از امواج رادیویی و میدان مغناطیسی قوی بهره می‌گیرد. بااین حال اگر دست‌کم ۳ ماه از آسیب دیدگی گذشته باشد، ممکن است در تصویر ام.آر.آی. هم مورد خاصی به چشم نخورد.

      فیزیوتراپی و ورزش

      تمرینات رباط صلیبی جلویی

       پل

      p
       
       (تقویت عضله‌های پا و سرینی و مفصل زانو) : برای درمان پارگی رباط صلیبی زانو تمرینات ورزشی بسیار مفید است. برای این حرکت به پشت دراز بکشید. هر دو زانو را خم کنید، مچ هر دو پا را دقیقاً زیر زانو ببرید و کف پاها را از روی زمین بلند نکنید. بازوها را در کنار بدن دراز کنید و کف دو دست را روی زمین قرار دهید. کف هر دو پا را با نیرویی یکسان به زمین فشار دهید، لگن را بالا ببرید، کتف‌ها را به سمت یکدیگر حرکت دهید. سینه را به سمت چانه بالا ببرید. عضله‌های ران را به سمت داخل و پایین بچرخانید. در تمام مدت زانوها را بالای مچ پا نگه دارید. ۲۰ ثانیه در این حالت بمانید. یک روز در میان ۱۰ ثانیه به زمان انجام حرکت اضافه کنید تا در نهایت به یک دقیقه برسید. سپس بدن را برای رسیدن به زمان ۲ دقیقه آماده کنید.

       حرکت پل با بالا بردن پا

      20
       
       (تقویت عضله‌های سرینی و پا و پایدار کردن مفصل زانو برای درمان پارگی رباط صلیبی ) : مانند تمرین بالا در حالت پل قرار بگیرید. یک پا را مستقیم از مفصل ران به گونه‌ای بلند کنید که نوک انگشتان پا رو به سقف باشد. ۲۰ ثانیه در این حالت بمانید. یک روز در میان ۱۰ ثانیه به زمان انجام حرکت اضافه کنید تا به زمان یک دقیقه برسید. سعی کنید زانوی خمیده را در تمام مدت بین انگشت دوم و سوم نگه دارید.

      جنگجوی متحرک 

      3

      (تقویت تمام عضله‌های پا، به حرکت درآوردن زانو، پایدارسازی مفصل زانو) : بایستید، پاها را به عرض یک گام به گونه‌ای باز کنید که دو پا موازی با یکدیگر روی زمین قرار بگیرد. پای راست را ۹۰ درجه رو به بیرون بچرخانید. پاشنه راست را با قوس کف پا در یک امتداد نگه دارید. عضله‌های مرکزی را با بالا بردن ناف به سمت چانه به کار بگیرید. قفسه سینه و مفصل‌های ران را باز نگه دارید، بازوها را تا ارتفاع شانه بالا ببرید. زانوی راست را به گونه‌ای خم کنید که بالای مچ پا و بین انگشت سوم و چهارم قرار بگیرد. ۱۰ ثانیه در این حالت بمانید، سپس پا را در حالی صاف کنید که مطمئن هستید زانو قفل نخواهد شد و سپس زانو را دوباره خم کنید تا به حالت جنگجو برگردید.  این حرکت را ۱۰ بار تکرار کنید. سپس حالت پاها را جابه‌جا کنید و ۱۰ بار دیگر حرکت را انجام دهید.

       بالا بردن پا در حالت تکیه کرده بر ساعد

       4
      (تقویت عضله‌های چهارسر) : به پشت دراز بکشید، بدن را بالا بیاورید و روی ساعدها تکیه کنید. پای چپ را خم کنید و کف پا را روی زمین قرار دهید. پای راست را به صورت صاف تا ارتفاع زانوی چپ بلند کنید و در این بین حتماً به صورت ایزومتریک عضله‌های چهارسر (عضله‌های بالای ران) را به استخوان ران فشار دهید. پا را تا ارتفاع یک اینچی زمین پایین بیاورید و سپس پا را بالا ببرید. ۲۵ بار این حرکت را انجام دهید و در حرکت بیست و پنجم ۱۰ ثانیه صبر کنید. تمرین را یک روز در میان ۱۰ بار بیشتر تکرار کنید تا در نهایت به ۵۰ بار برسید و زمان آخرین حرکت را به ۱ دقیقه افزایش دهید.

      درخت

       5
       (کشش رباط جانبی داخلی، پایدارسازی مفصل زانو و تقویت عضله‌های اطراف زانوی پای ایستاده و صاف) : بایستید، دست‌ها را روی مفصل‌های ران بگذارید، و پاها را کنار یکدیگر به گونه‌ای نگه دارید که پنجه رو به جلو باشد. زانوی راست را تا لگن بالا بیاورید. مفصل ران راست را به سمت بیرون بچرخانید و کف پا را روی قسمت داخلی ران یا عضله ساق پای چپ یا بگذارید، برای بالا بردن کف پا تا ران می‌توانید از مچ پا بگیرید. ممکن است در صورت پارگی رباط جانبی داخلی نتوانید در ابتدا پا/ مفصل ران را زیاد رو به بیرون بچرخانید. به خود فشار نیاورید و اجازه دهید انجام این چرخش خارجی به مرور زمان برایتان آسان شود، گاهی انجام چرخش کامل رو به بیرون پس از یک ماه  ممکن می‌شود. نگاهتان را روی یک نقطه کانونی مشخص ثابت نگه دارید. ۵ ثانیه در این حالت بمانید. به مرور زمان طول مدت حرکت را به ۱۰ ثانیه افزایش دهید تا در نهایت به زمان یک دقیقه برسید. این حرکت را بر روی پای چپ نیز انجام دهید.

      لغزاندن پا 

      600

      (کاهش ورم، به حرکت درآوردن مفصل زانو و بهبود خمش زانو) : روی زمین دراز بکشید و پاها را روی دیوار بگذارید. مچ پاها را از روی یکدیگر رد کنید و زانوها را خم کنید. پاشنه را روی دیوار رو به بالا و پایین، در حالتی بین کشش و خمش، بلغزانید. ۶۰ مرتبه این حرکت را در سه نوبت ۲۰ مرتبه‌ای تکرار کنید. سپس جای مچ پاها را عوض کنید و مجدداً حرکت را انجام دهید.

      تمرینات رباط صلیبی خلفی

      •  /1 تمرین عضله‌های چهارسر: روی زمین بنشینید، پای آسیب دیده را دراز کنید و پای سالم را خم کنید. پشت زانوی پای آسیب دیده را با منقبض کردن عضله‌های بالای ران به زمین فشار دهید. ۱۰ ثانیه در این حالت بمانید وسپس عضله‌ها را شل کنید. این حرکت را در ۲ نوبت ۱۵ مرتبه‌ای تکرار کنید.

      غغ

      •    ۲٫ تمرین عضله‌های چهارسر در حالت نشسته روی صندلی: روی صندلی با پشتی صاف بنشینید و زانوی اسیب دیده را ۹۰ درجه خم کنید. سعی کنید بالای عضله‌های ران را بدون تکان دادن پا منقبض کنید. ۱۰ ثانیه در این حالت بمانید. این حرکت را در ۲ نوبت ۱۵ مرتبه‌ای تکرار کنید.

      7

      •    ۳٫ پایدارسازی زانو: بخشی از کش مخصوص تمرین را دور مچ پای سالم بپیچید. سر دیگر کش را گره بزنید و آن را در ارتفاع تقریبی مچ روی در ثابت کنید.

      •    رو به در روی پای آسیب دیده بایستید، زانو را اندکی خم کنید و عضله‌های ران را منقبض کنید. در همین حالت پای سالم متصل به کش را رو به عقب حرکت دهید. این حرکت را در ۲ نوبت ۱۵ مرتبه‌ای تکرار کنید.

      •     ۹۰ درجه بچرخید تا پای بدون کش تا حد امکان به در نزدیک‌ شود. پای سالم را از بدن دور کنید. این حرکت را در ۲ نوبت ۱۵ مرتبه‌ای تکرار کنید.

      •    مجدداً ۹۰ درجه بچرخید تا پشت به در قرار بگیرید. پای سالم متصل به کش را به صورت مستقیم در مقابل بدن حرکت دهید. این حرکت را در ۲ نوبت ۱۵ مرتبه‌ای تکرار کنید.

      •    باز هم ۹۰ درجه بچرخید تا پای سالم تا حد امکان به در نزدیک شود. حال پای سالم را در عرض بدن، از چپ به راست یا بالعکس، حرکت دهید. این حرکت را در ۲ نوبت ۱۵ مرتبه‌ای تکرار کنید.

      جهت حفظ تعادل می‌توانید از صندلی بگیرید  برای دشوارتر کردن این تمرین می‌توانید در زمان حرکت دادن پای سالم متصل به کش روی بالشت سفت یا تشک فومی بایستید.

      •    ۴٫ بالا بردن پا به صورت صاف: به پشت دراز بکشید و پاها را در مقابلتان دراز کنید. زانوی پای سالم را خم کنید و کف پا را روی زمین نگه دارید. عضله ران پای آسیب دیده را منقبض کنید و پا را حدود ۸ اینچ از زمین بالا ببرید. پا را صاف نگه دارید و عضله ران را منقبض کنید. پا را به آهستگی پایین بیاورید. این حرکت را در ۲ نوبت ۱۵ مرتبه‌ای تکرار کنید.

       8
       
      •    ۵٫ اسکوات روی دیوار به وسیله توپ: پشت به دیوار بایستید و به روبرو نگاه کنید. شانه‌ها را شل کنید و پاها را به عرض شانه باز کنید و در فاصله ۹۰ سانی متری از دیوار قرار دهید. توپی به اندازه توپ بسکتبال یا فوتبال را پشتتان قرار دهید. در حالی که پشت به دیوار دارید، به آهستگی روی پا با زاویه‌ای ۴۵ درجه‌ای بنشینید. ران‌ها نباید هنوز موازی با کف زمین باشند. ۱۰ ثانیه در این حالت بمانید و سپس به آهستگی روی دیوار به سمت بالا بلغزید. این حرکت را ۱۰ بار تکرار کنید و سعی کنید به تدریج آن را ۳۰ مرتبه، در ۲ نوبت ۱۵ مرتبه‌ای، انجام دهید.  

       10

      •    ۶٫ بالا بردن مرحله به مرحله پا: بایستید و پای آسیب دیده را روی تکیه گاهی به بلندی ۸ تا ۱۳ سانتی متر، مانند یک تکه چوب یا پله کوتاهی، قرار دهید. کف پای دیگر را صاف روی زمین بگذارید.

      11

      وزن بدن را روی پای آسیب دیده روی بلندی بیاندازید. پای آسیب دیده را همزمان با بلند کردن پای سالم صاف کنید. با خم کردن پای آسیب دیده به موقعیت اول برگردید و به آهستگی پای سالم را روی زمین بگذارید. این حرکت را در ۲ نوبت ۱۵ مرتبه‌ای تکرار کنید.

    • مهر 1399
    • 34
        • درمان با فیزیوتراپی و ورزش

      درد لگن می تواند با ایجاد محدودیت در توانایی راه رفتن، نشستن یا انجام فعالیت های روزانه بر زندگی فرد تاثیر گذارد. هنگامی که درد استخوان لگن باعث ایجاد اختلال در فعالیت های روزمره گردد، لازم است در این رابطه با پزشک ملاقات شود

      علت ها و دلایل

      در صورت مواجه شدن با درد لگن و باسن مداوم که احتمالاً با ورم یا حساس شدن مفصل همراه است، پزشک می تواند دلایل احتمالی ایجاد مشکل را مشخص نماید. در این شرایط پزشک بطور کامل وضعیت بیمار را بررسی کرده و سابقه بیماری وی را دریافت می کند. در این زمان احتمالاً از عکس برداری رادیولوژی یا سایر روش های تصویر برداری برای بررسی وضعیت مفصل لگن استفاده می شود. برخی از دلایل معمول ایجاد درد لگن به شرح زیر هستند:

      آرتروز

      بیماری آرتروز نشان دهنده فرسایش غضروف است. در واقع غضروف وظیفه حرکت هموار استخوان ها بر روی یکدیگر در محل مفاصل بدن همچون مفصل لگن را بر عهده دارد. این شرایط یکی از رایج ترین دلایل ایجاد درد لگن در افراد بالاتر از ۶۵ سال است که معمولاً با درد در جلوی ران یا کشاله آن همراه است. با از بین رفتن غضروف، سر استخوان ران به حفره داخل لگن ساییده می شود. به این ترتیب سایش استخوان و از بین رفتن غضروف می تواند باعث ایجاد اختلال در حرکت های عادی مفصل لگن شود.

      ایجاد درد در کشاله ران و ناحیه جلوی آن یکی از رایج ترین علائم ابتلا به آرتروز لگن است. این درد بطور خاص زمانی احساس می شود که بیمار راه رفته یا فعالیت هایی مثل پوشیدن جوراب یا خارج شدن از اتومبیل که نیازمند خم شدن است را انجام می دهد. این درد در نتیجه سایش استخوان ها به یکدیگر احساس می شود. علاوه بر این مفصل لگن می تواند ورم کرده و سفت شود.

      آرتریت روماتوئید

      در صورت ابتلا به آرتریت روماتوئید، مایع مفصلی (در داخل مفصل) ملتهب می شود. این التهاب باعث می شود مواد شیمیایی در محل آزاد شده و باعث ضخیم شدن مایع مفصلی و وارد شدن آسیب به غضروف و استخوان در محل مفصل شود. التهاب مایع مفصلی می تواند درد و ورم برای بیمار به همراه داشته باشد.

      شکستگی لگن

      افراد مسن مستعد ایجاد شکستگی استخوان در هنگام انجام فعالیت های عادی و روزمره هستند. این شرایط بطور خاص در هنگام ابتلای فرد به پوکی استخوان مشاهده می شود. هر چند پوکی استخوان بیشتر بر زنان تاثیر می گذارد، مردان بالای ۶۵ سال نیز می توانند به این بیماری مبتلا شوند. شکستگی استخوان لگن یک مشکل اورژانسی است که برای درمان آن نیاز به عمل جراحی فوری بیمار وجود دارد.

      علاوه بر این، فعالیت افراد جوان نیز می تواند باعث وارد شدن فشار به مفصل لگن شود. هنگامی که عضلات خسته می شوند، توانایی خود را برای جذب ضربه ناشی از پرش یا سایر فعالیت هایی که باعث انتقال فشار به استخوان می شود از دست می دهند و این شرایط می تواند باعث ایجاد شکستگی یا ترک خوردگی های کوچک در استخوان شود. شکستگی ناشی از فشار نیز می تواند یکی از دلایل درد لگن باشد.

      بورسیت

      بورسیت نشان دهنده ایجاد التهاب در هر یک از کیسه های محتوی مایعی است که از مفاصل بدن پس از وارد شدن آسیب حفاظت می کند. بورسیت تروکانتریک می تواند بر سطح خارجی مفصل لگن تاثیر گذاشته و باعث ایجاد درد در هنگام ایستادن، راه رفتن، بالا رفتن از پله یا رانندگی شود.

      نکروز استخوان

      جریان نا کافی خون به استخوان می تواند باعث تخریب سلول های استخوانی شود. در اصطلاح به این فرآیند نکروز استخوان (به این مشکل همچنین نکروز غیر میکروبی یا غیر عفونی نیز گفته می شود). برای سال های طولانی از داروهای کورتیکو استروئید برای متوقف کردن سیستم ایمنی در شرایط درمانی مختلف که باعث ایجاد نکروز استخوان می شود، استفاده می شده است. لگن یکی از رایج ترین محل هایی است که تحت تاثیر نکروز استخوان قرار می گیرد.

      تاندونیت

      تاندون ها در حقیقت شبیه طناب هایی هستند که ارتباط بافتی مورد نیاز برای اتصال عضلات به استخوان را در محل مفصل لگن و سایر مفاصل بدن فراهم می کنند. تاندون ها می توانند با انجام فعالیت های تکراری و حرکت های شدید ملتهب شده و دردناک شوند. تاندونیت یکی از رایج ترین آسیب دیدگی های ورزشی است که در نتیجه استفاده بیش از حد از بعضی بخش های بدن ایجاد می شود.

      کشیدگی

      کشیدگی در واقع نشان دهنده ایجاد پارگی های کوچک در عضله به خاطر استفاده بیش از حد یا آسیب دیدگی است. کشیدگی در ناحیه پایین کمر می تواند به خاطر خم شدن، چرخش سریع، و وارد کردن فشار به عضلات نگه دارنده ستون فقرات ایجاد شود. به هر حال، عضلات کمر و لگن اغلب به خاطر ضعیف شدن زیاد عضلات شکمی و عدم امکان حمایت آنها از ناحیه کمر ایجاد می شود.

      فتق دیسک

      زمین خوردن و بلند کردن اجسام سنگین می تواند باعث وارد شدن آسیب به دیسک ها در ناحیه ستون فقرات شود. دیسک ها نقش جذب کننده ضربه را در ستون فقرات بر عهده دارند. دیسک ها بین مهره ها قرار گرفته و آنها را از هم جدا می کنند و حرکت هموار آنها بر روی یکدیگر را امکان پذیر می نمایند. به هر حال، افزایش سن می تواند باعث شکننده تر شدن دیسک و ترکیدن یا فتق آن شود. درد ناشی از فتق دیسک در ناحیه ستون فقرات می تواند از طریق کانال نخاعی به ناحیه پا نیز کشیده شود که در اصطلاح به این مشکل سیاتیک می گویند.

      آرتروز عفونی لگن

      آرتروز عفونی لگن می تواند در طول دوره نوزادی و زمان کودکی ایجاد شود. در این زمان سیستم ایمنی بدن ممکن است به بلوغ کافی برای از بین بردن باکتری هایی که به جریان خون وارد می شوند، نرسیده باشد و این شرایط باعث ابتلا به آرتروز عفونی و ایجاد درد در ناحیه لگن و لنگیدن بیمار شود. تب، گرما و قرمزی در اطراف مفصل لگن می تواند نشانه های ایجاد این عفونت باشد.

      پوکی استخوان

      استخوان های مفصل لگن بافت های زنده هستند و بطور مداوم سلول های مرده آنها توسط بدن جذب شده و جایگزین می شود. هنگامی که سلول های استخوانی با سرعت کافی در طول فرآیند جذب جایگزین نشوند، تراکم یا جرم استخوان کاهش پیدا کرده و این شرایط باعث متخلخل شدن استخوان یا ابتلا به پوکی استخوان می شود. پوکی استخوان در ادامه می تواند باعث ضعیف شدن استخوان شده و این شرایط ریسک ایجاد شکستگی در آن را افزایش می دهد. توجه داشته باشید که استخوان ها با افزایش سن ضعیف می شوند و این مشکل بیشتر در بین زنان مشاهده می گردد.

      کشیدگی عضله یا تاندون

      انجام فعالیت های تکراری می تواند باعث وارد شدن فشار به عضلات، تاندون ها و رباط هایی شود که از مفصل لگن حمایت می کنند. هنگامی که این ساختارها در نتیجه استفاده بیش از حد یا آسیب دیدگی ملتهب شوند، احتمال ایجاد درد لگن و نیز محدودیت در حرکت های عادی آن افزایش پیدا می کند.

      برخی از شرایط دیگر نیز می توانند باعث ایجاد درد در ناحیه لگن شوند. به همین خاطر لازم است در صورت مشاهده موارد زیر به مراکز پزشکی برای استفاده از خدمات درمانی مراجعه شود:

       در صورتی که بیمار نمی تواند به خاطر درد به درستی راه رفته یا لگن خود را خم نماید.

       ادامه یافتن درد لگن برای بیش از چند روز.

       ایجاد نقص یا ورم در لگن یا بالای ران.

       احساس درد در ناحیه لگن در طول شب یا زمان استراحت

       تب کردن، قرمزی و احساس گرما در مفصل لگن

      علائم و نشانه ها

      با توجه به شرایطی که باعث ایجاد درد لگن می شود، بیمار ممکن است ناراحتی در لگن و سایر اعضای بدن خود را به شرح زیر احساس نماید:

       - ران

      - داخل مفصل لگن

      - کشاله ران

       - خارج مفصل لگن

      - باسن

      گاهی اوقات درد از سایر نقاط بدن همچون پشت یا کشاله ران (در نتیجه فتق هیاتال) به ناحیه لگن کشیده می شود. همچنین ممکن است بیمار متوجه شود درد لگن وی با انجام فعالیت تشدید می شود. این شرایط بطور خاص در مواردی مشاهده می شود که درد لگن به خاطر ابتلا به آرتروز باشد. به همراه درد، بیمار ممکن است با محدودیت در دامنه حرکت نیز مواجه شود. علاوه بر این، بعضی افراد در نتیجه درد دائم لگن دچار مشکل لنگیدن می شوند. درد شدید و مزمن استخوان لگن و باسن در زنان (مخصوصا در زمان بارداری) و مردان دیده شود.

      تشخیص

      در صورتی که درد لگن خاصره شما ادامه داشته یا برای مدت بیش از دو هفته تشدید شود، لازم است بیمار با یک پزشک یا متخصص فیزیوتراپی ملاقات نماید. پزشک و فیزیوتراپ سوالات لازم را از بیمار پرسیده و حرکت هایی را مورد توجه قرار می دهد که باعث تشدید درد می شوند. درد در هنگام خم شدن لگن مثل زمان بالا و پایین رفتن از پله  و بطور خاص هنگام پوشیدن جوراب اغلب نشانه ای از یک مشکل ایجاد شده در ناحیه لگن می باشد. پزشک همچنین از شما درباره نحوه شروع علائم مشکل، نحوه تاثیرگذاری بر انجام فعالیت های روزمره، و نیز ادامه یافتن درد در طول شب یا زمان استراحت سوال خواهد کرد.

      در ادامه پزشک و فیزیوتراپ وضعیت لگن را در هنگام حرکت دادن آن بررسی می کند تا به این ترتیب بتواند اطلاعات کافی برای برنامه ریزی درمان شما جمع آوری نماید. به هر حال، گاهی اوقات لازم است از آزمایش های دیگر برای تشخیص سایر شرایط احتمالی استفاده شود.

      راه ها و روش های درمان

      فیزیوتراپی

      خوشبختانه، بسیاری روش های درمانی مختلف برای تقویت عضلات باسن وجود دارد که قبل از عمل جراحی می توان از آنها برای بیمار استفاده کرد. روش های درمانی فیزیوتراپی بدون عمل جراحی می تواند باعث کاهش درد، بهبود کیفیت زندگی، و به تاخیر انداختن یا بر طرف کردن نیاز به عمل جراحی شود. بهترین راه برای تشخیص اینکه آیا فیزیوتراپی می تواند به رفع مشکلات لگن کمک کند یا خیر، صحبت کردن با یک متخصص فیزیوتراپی است.

      متخصص فیزیوتراپی می تواند نحوه انجام تمرین های کششی و حرکتی را به منظور افزایش انعطاف پذیری و قدرت عضلات لگن، به بیمار آموزش دهد. برای مشکلاتی مثل بورسیت، از امواج مافوق صوت و تکنیک های ماساژ نیز می توان استفاده کرد. همچنین در صورت وجود مشکل پوکی استخوان و شکستگی های ناشی از آن، فیزیوتراپ می تواند از مگنت تراپی برای تحریک رشد سلول های استخوانی و افزایش تراکم استخوان استفاده نماید. توجه داشته باشید که در این حالت بسیاری از روش های درمانی دیگر نیز برای رفع مشکل بیمار وجود دارد.

      علاوه بر این، فیزیوتراپ می تواند درباره تمرین های ایروبیک مفید همچون شنا کردن، آب درمانی و دوچرخه سواری که درد لگن را مشابه فعالیت های دارای سطح تماس شدید افزایش نمی دهند، آموزش لازم را به بیمار ارائه کند. در این حالت ممکن است به بیمار توصیه شود وزن خود را کاهش دهد. به این ترتیب می تواند فشار وارد شده به مفاصل بدن را بطور مشخص کاهش داد. در نهایت، فیزیوتراپ می تواند به بیمار مکانیزم های بدن را نشان داده و بر این اساس نحوه نشستن، ایستادن، بلند کردن، و خوابیدن صحیح به منظور اجتناب از تشدید و بدتر شدن درد لگن را آموزش دهد.

      برخی از تکنیک های اصلی مورد استفاده در فیزیوتراپی به شرح زیر هستند:

      سرما و گرما درمانی

      استفاده از یخ می تواند به حداقل شدن درد و ورم ایجاد شده در ناحیه لگن کمک موثر نماید. این روش اغلب برای بیمارانی استفاده می شود که اخیراً یک آسیب دیدگی حاد یا شدید داشته اند. برای این کار، یک قالب یخ در حوله پیچیده شده و بر روی محل درد در ناحیه لگن برای حدود ۲۰ دقیقه قرار می گیرد. فیزیوتراپ ممکن است به بیمار توصیه کند استفاده از یخ را در خانه هر ۳ تا ۴ ساعت تکرار نماید.

      از طرف دیگر، بسته های آب گرم می توانند به کاهش سفتی و درد در ناحیه لگن کمک نمایند. علاوه بر این، استفاده از بسته های آب گرم می تواند به افزایش جریان خون در محل آسیب دیدگی کمک کرده و به این ترتیب فرآیند بهبود بیمار را تسریع نماید. به این ترتیب بسته آب گرم را در حوله پیچیده و بر روی محل آسیب دیدگی به مدت ۲۰ دقیقه قرار می دهند. این روش اغلب زمانی برای بیمار تجویز می شود که ورم لگن به تازگی بهبود پیدا کرده باشد. استفاده از بسته های آب گرم معمولاً قبل از انجام تمرین های کششی برای بیمار انجام می شود.

      درمان نقطه محرک

      عضلات دارای «گره هایی» یا نواحی خاص هستند که باعث قفل شدن مفصل و بی حرکت شدن آن می شوند. فیزوتراپ می تواند از دستان خود یا «درای نیدلینگ» برای فعال کردن و کاهش مشکل این نواحی خاص استفاده نماید.

      درمان دستی و ماساژ

      یک فیزیوتراپ با تجربه می تواند کارهای خارق العاده برای افزایش دامنه حرکت مفصل لگن با دستکاری آن انجام دهد. این نوع از درمان می تواند باعث کاهش گرفتگی ایجاد شده در کپسول های مفصل، تجزیه نواحی دارای چسبندگی که باعث ایجاد محدودیت در حرکت مفصل می شود، و نیز باز شدن نواحی سفت شده که دلیل ایجاد درد است، شود. ماساژ یک روش دیگر برای شل کردن عضلات سفت شده و افزایش انعطاف پذیری آنها است و می تواند نیاز به انجام عمل جراحی را به تاخیر اندازد.

      تمرین های تحت نظارت

      با وجودی که تمرین های کششی و دامنه حرکت را می توان به تنهایی و بدون نیاز به نظارت پزشک انجام داد، اما در صورت انجام این تمرین ها تحت نظارت فیزیوتراپ اثربخشی آنها بطور مشخص افزایش پیدا خواهد کرد. در این حالت علاوه بر هدایت بیمار در طول مراحل انجام تمرین ها برای تقویت و بهبود وضعیت لگن، فیزیوتراپ می تواند از تجهیزات خاص برای کمک به بیمار برای انجام موثرتر روش های درمانی در مقایسه با حالتی که این تمرین ها بدون نظارت انجام می شود، استفاده نماید.

      مدالیتی های الکترو درمانی

      فیزیوتراپ ممکن است تصمیم بگیرد از ماشین ها یا ابزارهای خاص به عنوان بخشی از برنامه درمان استفاده کند که برای مثال در این رابطه می توان از امواج مافوق صوت (US)، تحریک الکتریکی عصب از راه پوست (TENS)، و لیزر درمانی نام برد. نوع مودالیتی استفاده شده در این حالت بستگی به نیازهای خاص بیمار و اهداف درمانی  برای کمر درد وی دارد.

      آموزش بیمار

      یک جنبه مهم از برنامه توان بخشی کمک به درک بیمار از شرایط بیماری است. علاوه بر این، فیزیوتراپ اقدامات احتیاطی لازم برای بررسی وضعیت بیماری در طول دوره ریکاوری را به بیمار اعلام کرده و نیز تکنیک های مختلف برای کمک به جلوگیری از آسیب دیدگی مجدد را به وی آموزش می دهد. علاوه بر این، فیزیوتراپ ممکن است نحوه استفاده از درمان های خانگی برای کاهش درد لگن را آموزش داده و می تواند فهرستی از تمرین های بی خطر که امکان انجام آنها در خانه به عنوان بخشی از برنامه توان بخشی خانگی وجود دارد را در اختیار بیمار قرار دهد

    • شهریور 1399
    • 46
    • فیزیوتراپی در بیماری پارکینسون

      بیماری پارکینسون عارضه‌ای است که در آن بخشی از مغز به طور تدریجی و پیشرونده در طول سالیان آسیب می‌بیندلرزش، آهسته شدن حرکت‌ها و خشکی و انعطاف‌ناپذیری عضله‌ها سه علامت اصلی بیماری پارکینسون محسوب می‌شودالبته بیمار مبتلا به پارکینسون علائم جسمی و روانی گوناگون دیگری، مانند افسردگی، یبوست، مشکلات خواب (بی‌خوابی)، از دست دادن حس بویایی (نابویایی) و اختلال‌های حافظه را نیز تجربه می‌کند.در ادامه به بحث علائم و درمان پارکینسون میپردازیم.

      علائم و نشانه ها

      علائم بیماری پارکینسون معمولاً به تدریج بروز می‌یابد و در ابتدا ملایم است. بیماری پارکینسون با علائم متفاوت متعددی همراه است وشدت آنها برای هر بیمار متفاوت است.در ادامه بعضی از علایم رایج پارکینسون توضیح داده می‌شود، اگرچه بعید است یک بیمار تمام یا اکثر علائم زیر را تجربه کند.

      علائم اصلی

       سه علامت اصلی  بیماری پارکینسون که بر حرکت جسمی تأثیر می‌گذارد:

      • لرزش :لرزش (ترمور) غیرقابل کنترلی که معمولاً از دست یا بازو شروع می‌شود و غالباً هنگام ثابت بودن عضو بروز می‌یابد.
      • آهستگی حرکت:از دیگرعلایم پارکینسون سرعت حرکت‌های فیزیکی بسیار آهسته‌تر از حالت طبیعی می باشد،در نتیجه بیمار به دشواری می‌تواند وظایف روزمره را انجام دهد و با گام‌هایی بسیار آهسته و کوتاه راه می‌رود.
      • خشکی و سفتی عضلانی:بروز این علامت حرکت کردن را دشوار می‌سازد، بیمار نمی‌تواند تغییرات دلخواه را در چهره ایجاد کند و دچار گرفتگی و انقباض (دیستونیا) عضلانی دردناک می‌شود.

      دیگر علائم

      بیماری پارکینسون با علائم ذهنی و جسمی متعدد دیگری نیز همراه است:

      •    مشکل تعادل باعث می‌شود احتمال زمین خوردن و آسیب دیدگی بیمار بیشتر شود.
      •    از دست دادن حس بویایی که گاهی چند سال پیش از بروز دیگر علائم روی می‌دهد.
      •    درد عصبی که بیمار را دچار حس‌های ناخوشایندی مانند سوزش، سردی یا بی‌حسی می‌کند.
      •    مشکل در دفع ادرار
      •    سرگیجه، تاری دید یا از حال رفتن هنگام تغییر حالت از وضعیت نشسته یا خوابیده به ایستاده که در اثر افت ناگهانی فشار خون اتفاق می‌افتد.
      •    تعریق بیش از اندازه (هیپرهیدروزیس)
      •    افسردگی یا اضطراب
      •    اختلال‌های خواب (بی‌خوابی) که به خواب آلودگی بیش از حد در طول روز منجر می‌شود

      علت ها و دلایل

      نابود شدن سلول‌های عصبی بخشی از مغز به نام ماده سیاه (سابستنشیا نیگراعلت بیماری پارکینسون می‌ باشد .

      سلول‌های عصبی این بخش از مغز تولید ماده‌ای شیمیایی به نام دوپامین را بر عهده دارند. دوپامین پیام‌ها را بین بخش‌هایی از مغز و سیستم عصبی کنترل کننده و هماهنگ کننده حرکت‌های بدن منتقل می‌کند.

      میزان دوپامین مغز در صورت آسیب دیدن این سلول‌ها کاهش می‌یابد. در اثر کاهش دوپامین بخشی از مغز که کنترل حرکات را بر عهده دارد، نمی‌تواند عملکردی طبیعی داشته باشد و در نتیجه حرکت‌ها آهسته و غیرطبیعی می‌شود.

      از بین رفتن سلول‌های عصبی فرایندی آهسته است. علائم پارکینسون معمولاً تنها زمانی بروز می‌یابد که حدود ۸۰ درصد از سلول‌های عصبی ماده سیاه نابود شده باشد.

      تشخیص

      هیچ آزمایشی به طور قطعی ابتلا به پارکینسون و را مشخص نمی‌سازد. پزشک بیماری را بر مبنای علائم، سابقه پزشکی و نتایج چند تمرین ساده تشخیص می‌دهد. تشخیص قطعی عارضه در مراحل اولیه از آن رو دشوار است که علائم در این زمان معمولاً ملایم‌اند.

      چنانچه پزشک عمومی احتمال ابتلا به پارکینسون را بدهد، بیمار را به متخصصی معرفی می‌کند که معمولاً یا متخصص مغز و اعصاب است یا متخصص بیماری‌های دوران سالمندی.

      متخصص مربوطه غالباً به منظور ارزیابی مشکلات حرکتی از بیمار می‌خواهد تا چند تمرین جسمی را انجام دهد.

      پزشک در صورت مواجهه با حداقل دو یا سه مورد از علائم زیر بیماری را پارکینسون تشخیص می‌دهد:

      •    لرزش غیرقابل کنترل بخشی از بدن که معمولاً تنها هنگام استراحت کردن رخ می‌دهد.
      •    آهسته شدن حرکت‌ها
      •    سفتی و خشکی عضلانی

      اسکن‌های مخصوص مغز، مانند اسکن SPECT یا مقطع‌نگاری رایانه‌ای تک فوتونی، نیز جهت تشخیص افتراقی و از میدان حدس خارج کردن دیگر بیماری‌ها در بعضی موارد انجام می‌شود.

      راه ها و روش های درمان

       

      در حال حاضر بیماری پارکینسون قابل معالجه نیست، اما می‌توان با بهره‌گیری از روش‌هایی خاص علائم را تسکین داد و کیفیت زندگی را حفظ نمود.

      فیزیوتراپی، دارو و گاهی جراحی از درمان‌های رایج پارکینسون به شمار می‌رود.

      دارویی به نام لوودوپا غالباً برای بیماران مبتلا به پارکینسون تجویز می‌شود. سودمندی این دارو، که میزان دوپامین بدن را افزایش می‌دهد، در بهبود توانایی راه رفتن و حرکت کردن بیمار به اثبات رسیده است. داروهای دیگری نیز برای کاهش و مدیریت علائم مورد مصرف قرار می‌گیرد که همگی بر میزان دوپامین تأثیر می‌گذارند. انجام عمل جراحی نیز در بعضی موارد ضرورت می‌یابد.

       فیزیوتراپی

      بیماران علیرغم مصرف داروهای گوناگون و بهره‌گیری از درمان‌های جراحی با پیشرفت تدریجی علائم و تشدید قابل توجه مشکلات حرکتی مواجه می‌شوند. متخصص فیزیوتراپی با نظارت بر وضعیت بیماران و پیاده سازی درمان‌های مناسب به آنان کمک می‌کند تا میزان فعالیت، حرکت و استقلال خود را تا حد امکان حفظ کنند. هدف رویکردهای توانبخشی حرکتی مورد استفاده بهبود کیفیت زندگی است که با بیشینه سازی توانایی جسمی و کمینه سازی مشکلات مرتبط با پارکینسون در طول دوران بیماری به انجام می‌رسد.

      متخصص فیزیوتراپی برنامه درمانی را مختص هر بیمار، متناسب با مرحله بیماری و شرایط و علائم خاص وی طراحی می‌کند. اگرچه فیزیوتراپی بیماری پارکینسون را درمان نمی‌کند، اما عوارض ثانویه را به حداقل می‌رساند و عملکرد و توانایی حرکتی بیمار را افزایش می‌دهد.
      تحریک مغناطیسی مغز و تمرین و ورزش دو مداخله درمانی اصلی فیزیوتراپی برای درمان بیماری پارکینسون به شمار می‌رود.

      حرکات ورزشی

      تمرین و ورزش یکی از مؤلفه‌های مهم مدیریت عارضه است که در بهترین حالت هنگام به حداکثر رسیدن مصرف دارو، البته در صورت مصرف، باید هر روز به طور مرتب انجام شود.

      بهتر است بیمار تا حد امکان انجام فعالیت‌هایی را ادامه دهد که پیش از ابتلا به بیماری به آنها علاقه داشته است، البته پزشک به موازات پیشرفت بیماری تغییراتی را در روش انجام آنها به وجود آورد.

      متخصص فیزیوتراپی برنامه تمرینی خاصی را برای هر بیمار طراحی می‌کند:

      ۱٫    تمرین‌های تقویتی بر عضله‌های ضدگرانش یا بازکننده متمرکز می‌شود، چون این عضله‌ها بیش از دیگر عضله‌ها ضعیف می‌شوند.

      ۲٫    تمرین‌های انعطاف‌پذیری بر چرخش (گردن، بالاتنه، مفصل‌های ران و شانه‌ها) و کشش عضله‌های جمع کننده یا خم کننده، برای مثال عضله‌های جمع کننده لگن، جلوی لگن، همسترینگ، پشت زانو و ساق پا در پشت پا) متمرکز می‌شود، چون این عضله‌ها معمولاً دچار گرفتگی می‌شوند.

      ۳٫    تمرین‌های صورت نقش مهمی را در بهبود حالت چهره ایفاء می‌کند.

      ۴٫    تمرین‌های تنفسی در آرام‌سازی بیمار مؤثراند و عملکرد ریه‌ها را بهبود می‌بخشند.

      ۵٫    فعالیت‌های تعادلی نیز در برنامه تمرینی گنجانده می‌شود.

      تحریک مغناطیسی مغز

      تحریک مغناطیسی مغز (TMS) روش غیرتهاجمی تحریک مغز است. سیم‌پیچی با روکش پلاستیکی، شبیه قاشقی بزرگ، روی سر قرار داده می‌شود، سپس هر پالس TMS میدانی مغناطیسی تولید می‌کند که سطح مغز زیر سیم پیچ را تحریک می‌کند. نکته مهم این است که استفاده از میدان‌های مغناطیسی باعث بروز درد نمی‌شود.
      تحریک مغناطیسی مغز یکی از روش‌های درمانی مورد تأیید سازمان غذا و دارو است. براساس شماری از پژوهش‌های بالینی، بهره‌گیری از این روش بهبود چشمگیری را در برخی از توانایی‌ها و علائم بیماران مبتلا به پارکینسون، مانند راه رفتن، شیوه گام برداشتن و از بین رفتن حالت جمود گام‌ها، عدم تعادل، سفتی، کاهش چابکی و آهستگی حرکت، به ارمغان آورده است. علائم غیرحرکتی بهبود یافته علائم مرتبط با افسردگی (ناشی از فقدان انگیزه) هستند.

      متخصص هنگام بهره‌گیری از تحریک مغناطیسی مغز مجموعه‌ای از پالس‌ها را روی بخش‌هایی از مغز اعمال می‌کند که در صدد تحریک آنها است. مجموعه پالس‌های اعمال شده در واحد زمان را تحریک مغناطیسی فراجمجمه‌ای مکرر (یا rTMS) گویند. این درمان معمولاً  ۵ روز در هفته، به مدت ۲ تا ۴ هفته انجام می‌شود. هر جلسه در مجموع حدود یک ساعت زمان می‌برد که ۳۰ تا ۴۵ دقیقه آن به فرایند تحریک اختصاص می‌یابد.

      تمرین‌هایی برای بیماری پارکینسون

      این تمرین‌ها به تقویت عضله‌ها کمک می‌کند، مانع گرفتگی آنها می‌شود و انعطاف‌پذیری آنها را حفظ می‌کند. حتماً پیش از شروع تمرین‌ها برای درمان بیماری پارکینسون در مورد مناسب بودن تمرین‌ها با پزشک مشورت کنید.

      پزشک یا متخصص فیزیوتراپی نیز تمرین‌های دیگری را به بیمار آموزش می‌دهد. در ابتدا تمرین‌ها را یک بار در روز انجام دهید، سپس به تدریج تعداد دفعات را افزایش دهید. به آهستگی تمرین کنید و در صورت بروز درد استراحت کنید.  

      چرخش بدن

      •    روی صندلی بنشینید، به روبه‌رو نگاه کنید. دست‌ها را روی شانه‌ها بگذارید.
      •    سر و بدن را تا جایی که می‌توانید رو به یک سمت بچرخانید، گویی می‌خواهید پشت سر را نگاه کنید.
      •    به حالت اول برگردید، سپس به سمت دیگر بچرخید.
      •    این حرکت را ۱۰ بار تکرار کنید.

       

       

      1

      2

       
      مارش در حالت نشسته

      •    روی صندلی بنشینید و به روبه‌رو نگاه کنید.
      •    یک زانو را به آهستگی تا جایی که می‌توانید بالا بیاورید، سپس پا را به زمین نزدیک کنید.
      •    همین حرکت را برای پای دیگر هم انجام دهید.
      •    برای هر پا ۱۰ بار حرکت را تکرار کنید.

      g

      کشش پشت و کمر

      •    بایستید یا بنشینید و پشت بدن را صاف نگه دارید.
      •    بازوها را مقابل بدن نگه دارید، دست‌ها و آرنج‌ها را به گونه‌ای به یکدیگر بچسبانید که نوک دست‌ها رو به بالا باشد.

      e

      f
      •    بازوها را تا جایی که می‌توانید از هم دور کنید و عضله‌های کتف را به یکدیگر فشار دهید.
      •    دست‌ها را به آهستگی به یکدیگر نزدیک کنید.
      •    این حرکت را ۱۰ بار تکرار کنید.

       

       

    • شهریور 1399
    • 74
    • فیزیوتراپی در آرتروز گردن

      آرتروز یا استئوآرتریت نوعی عارضه تخریبی و پیشرونده مفصلی است، که در اثر فرسودگی غضروف ها در سر مفاصل رخ می دهد. و در نهایت، منجر به بروز عوارضی همچون تغییر شکل، درد، التهاب و محدودیت حرکتی می شود. آرتروز ممکن است هر مفصلی را درگیر کند. یکی از نواحی که خیلی دچار آرتروز می‌شود، گردن است. چرا که گردن، بافت بسیار حساسی دارد. به همین دلیل بسیار آسیب پذیر است.

      آرتروز گردن، موجب ساییدگی و تغییر شکل مهره های گردن می‌شود. همین مسئله باعث ایجاد درد در ناحیه گردن خواهد شد.

      علائم آرتروز گردن

      از جمله علائم این بیماری، درد و محدودیت حرکتی در ناحیه گردن است. از سایر علائم آرتروز گردن می توان موارد زیر اشاره کرد:

      • به  بی حسی در یک موضع
      • دردهای تیر کشنده به سمت شانه، دست و پشت سر
      • کاهش قدرت عضلانی
      • احساس ساییدگی یا شندین صدا هنگام چرخش گردن
      • علائمی نظیر سردرد هایی که منشأ آنها از گردن است و با انجام دادن برخی از حرکات خاص ایجاد می شوند
      • همچنین درد های بین شانه و کتف نیز از علایم آرتروز گردن است.

      از علائمی که کمتر شایع هستند نیز می توان به موارد زیر اشاره کرد:

      • سرگیجه، سردرد، تپش قلب، حالت تهوع، ناراحتی در شکم یا سیستم گوارشی، وزوز گوش، تاری دید و مشکلات حافظه (خواب آور) است.
      • برخی مطالعات همچنین نشان می دهد که در برخی انواع آرتروز گردن مانند اسپوندیلوز گردن، درد مزمن گردن با فشار خون بالا ارتباط دارد.

      علائم اسپوندیلوز گردن یا به طور کلی آرتروز گردن، با استراحت بهبود می یابد. همچنین تحقیقات نشان می دهد علائم در صبح  و پایان روز معمولاً شدیدتر است.

      عواقب عدم توجه به درد گردن

      اگر آرتروز کردن را جدی نگیریم، مسائلی را برای دیگر اندام ها ایجاد میکند. بدین ترتیب می تواند آسیب های غیر قابل جبران وارد کند. آرتروز گردن می تواند منجر به فشار به نخاع شود. نام این بیماری میلوپاتی گردن (cervical myelopathy) است. میلوپاتی گردن علائمی مانند موارد زیر در بدن پدید می آید:

      • سوزن سوزن شدن ، بی حسی و / یا ضعف در بازوها ، دست ها ، پاها یا پا
      • عدم هماهنگی و مشکل در راه رفتن
      • رفلکس های غیر طبیعی
      • اسپاسم عضلانی
      • از دست دادن کنترل مثانه و روده (بی اختیاری)
      • یکی دیگر از عارضه های احتمالی آرتروز گردن، رادیکولوپاتی گردن (cervical radiculopathy) است. وقتی که مهره های ستون فقرات جابحا میشوند، به اعصاب آن ناحیه فشار زیادی وارد می شود. درد در یک یا هر دو بازو شایع ترین علامت است.

    • شهریور 1399
    • 66
    • فیزیوتراپی در بیماری شانه منجمد (frozen shoulder)


      کپسولیت چسبنده شانه( Adhesive Capsulitis of Shoulder ) یا شانه منجمد (Frozen Shoulder) یکی از بیماریها و مشکلات شایع مفصل شانه است. در این بیماری کپسول مفصلی شانه دچار التهاب شده و سفت می شود . سفتی کپسول مفصلی شانه یک موقعیت دردناک و ناتوان کننده است و منجر به محدودیت حرکتی شانه می شود . گاهی آسیب و ضربه شانه و درد ناشی از آن منجر به محدودیت حرکتی شانه می شود (بیمار برای پیشگیری از ایجاد درد ، شانه خود را بی حرکت نگه می دارد ، بی حرکتی طولانی شانه موجب محدودیت حرکات شانه و بروز علائم شانه یخ زده می شود.) بیماران با سابقه دیابت ، بیماریهای قلبی ، بیماریهای ریوی ، آرتریت روماتوئید و سکته مغزی بیشتر از سایر افراد در معرض شانه یخ زده قرار دارند . این بیماری در خانم ها شایع تر است . (70 درصد بیماران زنان 40 تا 60 ساله هستند) . بروز شانه یخ زده بویژه نوع ایدیوپاتیک (بدون علت مشخص) در افراد زیر 40 سال شایع نیست.

      شانه منجمد - شانه یخ زده - چسبندگی کپسول شانه

      فیزیوتراپی

      درمان فیزیوتراپی از مهمترین مداخلات طبی در درمان این بیماری به شمار می رود . برنامه درمانی فیزیوتراپی در این بیماران شامل الکتروتراپی ، استفاده از اولتراسوند ، تمرین درمانی ، درمانهای دستی و ... است. از مهمترین مداخلات فیزیوتراپی در این بیماران درمانهای دستی است که توسط فیزیوتراپیست انجام میشود.برنامه تمرین درمانی این بیماران محدود به کلینیک نیست . همکاری بیمار در انجام تمرینات مخصوص در منزل (طبق توصیه فیزیوتراپیست) پیش شرط موفقیت درمان به حساب می آید.


      فیزیوتراپی در بیماری شانه منجمد (frozen shoulder)


      کپسولیت چسبنده شانه( Adhesive Capsulitis of Shoulder ) یا شانه منجمد (Frozen Shoulder) یکی از بیماریها و مشکلات شایع مفصل شانه است. در این بیماری کپسول مفصلی شانه دچار التهاب شده و سفت می شود . سفتی کپسول مفصلی شانه یک موقعیت دردناک و ناتوان کننده است و منجر به محدودیت حرکتی شانه می شود . گاهی آسیب و ضربه شانه و درد ناشی از آن منجر به محدودیت حرکتی شانه می شود (بیمار برای پیشگیری از ایجاد درد ، شانه خود را بی حرکت نگه می دارد ، بی حرکتی طولانی شانه موجب محدودیت حرکات شانه و بروز علائم شانه یخ زده می شود.) بیماران با سابقه دیابت ، بیماریهای قلبی ، بیماریهای ریوی ، آرتریت روماتوئید و سکته مغزی بیشتر از سایر افراد در معرض شانه یخ زده قرار دارند . این بیماری در خانم ها شایع تر است . (70 درصد بیماران زنان 40 تا 60 ساله هستند) . بروز شانه یخ زده بویژه نوع ایدیوپاتیک (بدون علت مشخص) در افراد زیر 40 سال شایع نیست.

      فیزیوتراپی

      درمان فیزیوتراپی از مهمترین مداخلات طبی در درمان این بیماری به شمار می رود . برنامه درمانی فیزیوتراپی در این بیماران شامل الکتروتراپی ، استفاده از اولتراسوند ، تمرین درمانی ، درمانهای دستی و ... است. از مهمترین مداخلات فیزیوتراپی در این بیماران درمانهای دستی است که توسط فیزیوتراپیست انجام میشود.برنامه تمرین درمانی این بیماران محدود به کلینیک نیست . همکاری بیمار در انجام تمرینات مخصوص در منزل (طبق توصیه فیزیوتراپیست) پیش شرط موفقیت درمان به حساب می آید.

       

       

      نمونه هایی از تمرینات برای افزایش دامنه حرکتی

      تمرینات پاندولی:  مانند شکل ، با دست غیر درگیر به میز یا صندلی تکیه دهید.اجازه دهید بازوی مورد نظر به صورت کاملا آزاد و ریلکس ، آویزان باشد.حالا مانند شکل با حرکت بالا تنه ، بازوی مورد نظر را به صورت دورانی یا به صورت خط افقی و یا به صورت خط عمودی ، مثل پاندول ساعت تاب دهید.

      تمرینات پاندولی جهت شانه منجمد

      تمرین با استفاده از حوله: مانند شکل زیر یک حوله را در دست گرفته به صورتی که دستی که دچار مشکل است، پشت کمر قرار گرفته و دست سالم بالا باشد. حالا حوله را با کمک دست سالم به بالا کشیده به صورتی که کشش را در شانه نا سالم خود احساس کنید.

       

      تمرین بالا بردن دست روی دیوار:

      مانند شکل به فاصله یک دست رو به دیوار ایستاده و کم کم دست خود را بالا ببرید به صورتی که در شانه خود احساس کشش نمایید.

       

       

      تمرین کششی جهت عضلات سینه ای و جلوی شانه: در زاویه دیوار بصورت کف دست بر روی دیوار و مساوی شانه ها می ایستید و مانند شکل سر را به داخل زاویه دیوار برده و در این وضعیت به مدت 10 ثانیه قرار میگیرید.

       

      • بسته به شرایط هر فرد و سیر بیماری تمرینات پیشرفته تری طی درمان تجویز میگردد.

       

      درمان های دستی (manual therapy)

      درمان های دستی اختصاصی شامل موبیلیزیشن  و منیپولیشن شانه جهت افزایش دامنه حرکتی توسط فیزیوتراپیست در کلینیک انجام می شود.

       

    • شهریور 1398
    • 60